In de afgelopen jaren hebben wij een aantal malen Poolse mensen bij mogen staan bij het verlies van hun dierbare.
Deze mensen, veelal arbeidsmigranten, wonen vaak samen met andere landgenoten in één huis.
Vrouwen, mannen… werkend en wonend… ver weg van hun naaste familie, hun partners en/of kinderen.

Waarom dit verhaal?
Omdat ons een aantal dingen steeds weer opvallen als we met én voor deze mensen een uitvaart mogen verzorgen.
En let wel!: dat doet niets af en is ook zeker geen vergelijking met uitvaarten die we regelen voor Nederlandse mensen.
Ook bij hén treffen we veel gastvrijheid en dankbaarheid aan.

In dit verhaal toch even inzoomend op enkele opvallende zaken in onze contacten met Poolse mensen:
•    Gastvrij: de eerste vraag die we krijgen, zodra we aan tafel schuiven is, of we iets willen drinken. Daarbij staat dan meestal ook een keur van Poolse koek of gebak op tafel voor de (belangrijke) gasten;

•    De bescheidenheid: misschien is het vanwege het feit dat in Polen alles rondom afscheid en uitvaart een veel formeler karakter heeft? We worden in elk geval steeds met veel respect bejegend. Als de mensen merken dat we er voor hén zijn en dat wij informeel gekleed gaan, komt er gaandeweg meer ontspanning;

•    De mensen voelen zich erg geholpen, met name omdat we allerhande documentwerk netjes regelen en daarover ook uitgebreide uitleg geven. Uitleg die soms handen en voeten vergt, vanwege de gebrekkige kennis van onze taal en/of het Duits;

•    Zodra deze mensen merken dat we doen wat we toezeggen en dat we meedenken in voor hen zo gunstig mogelijke opties, is er volledig vertrouwen. Dat wordt herhaaldelijk beantwoord met veelvuldig handen schudden… ‘Dank je wel’ en de nodige ‘hugs’;

•    Het belangrijkste wat ons in de houding van deze mensen zo treft… het moedig aanvaarden. Ieder sterven is anders en kent een andere oorzaak. Soms treffen we een familie waarvan een naaste plotseling of na een noodlottig ongeval is overleden. Er is natuurlijk veel verdriet, maar daarnaast valt het ons op dat de Poolse mensen sterk zijn. Sterk in die zin dat ze op een bepaalde manier aanvaarden wat er is gebeurd. Ze dragen het grote verlies op moedige wijze.
Dit geven wij hen ook regelmatig terug. De reactie is er meestal een van… ‘Wat kunnen we anders doen? We hebben geen keus. We moeten dóór’. Gevoelens die natuurlijk bij ieder overlijden gelden, maar de moed waarmee de Poolse mensen het verlies dragen, roept bij ons veel respect op;

•    Tot slot; de dankbaarheid die wordt getoond, waarbij ons ‘Nee, dank u wel. Dat hoeft echt niet’ geen effect heeft. Bij het laatste contact krijgen we meestal Poolse lekkernijen als teken van dank mee. Iets wat vaak een beetje ongemakkelijk voelt en wat zéker geen hint voor (Nederlandse) lezers is! (Ook bij onze gangbare uitvaarten krijgen we regelmatig in enigerlei vorm nog een bedankje. Niemand moet zich hier echter toe geroepen voelen.) 
Het toont volgens ons alleen maar aan dat deze mensen, ver weg van hun Vaderland, dankbaarheid willen tonen voor het vertrouwen in de wijze waarop we alles rondom de uitvaart hebben verzorgd.

Ron Bosmans